Inseminacja a in vitro

Jeśli chodzi o leczenie bezpłodności, istnieje kilka opcji do rozważenia w oparciu o konkretne potrzeby Ciebie i Twojego partnera. W ofercie znajdują się zarówno inseminacja wewnątrzmaciczna (IUI), jak i inseminację in vitro (IVF). Niektóre osoby są bardziej zaznajomione z jednym pojęciem niż z drugim, często nie wiedząc, jaka jest różnica między tymi dwoma pojęciami, ani z czym wiążą się oba zabiegi. Chociaż ważne jest, aby porozmawiać o konkretnym przypadku ze specjalistą ds. płodności, należy poznać różnicę między inseminacją wewnątrzmaciczną (IUI) a in vitro.

Dwa najczęstsze sposoby leczenia niepłodności to inseminacja wewnątrzmaciczna (IUI) i zapłodnienie in vitro (IVF). Ale te zabiegi są zupełnie inne. Niniejszy przewodnik wyjaśnia IUI vs. IVF oraz różnice w procesie, lekach, kosztach, wskaźnikach sukcesu i efektach ubocznych.

Czym jest IUI (Inseminacja Wewnątrzmaciczna)?

IUI, czasami nazywana “inseminacją”, jest niechirurgiczną, ambulatoryjną procedurą, w której lekarz wprowadza plemniki od partnera męskiego lub dawcy plemników bezpośrednio do macicy pacjentki. IUI zwiększa szanse pacjentki na zajście w ciążę, dając plemniki na początek i zapewniając zapłodnienie w momencie owulacji – jest ono jednak mniej skuteczne, mniej inwazyjne i tańsze niż IVF.

IUI jest często pierwszym krokiem w leczeniu niepłodności u wielu pacjentek i może być doskonałą opcją dla tych, które mają do czynienia z PCOS, innymi anowulacjami, problemami ze śluzem szyjki macicy lub problemami ze zdrowiem plemników; par tej samej płci; samotnych matek z wyboru; oraz pacjentek z niewyjaśnioną niepłodnością.

Czym jest IVF (In-vitro)

IVF jest formą technologii wspomaganego rozrodu (ART). Podczas IVF, jajo jest zapładniane poza ciałem, a następnie wszczepiane do macicy matki. IVF jest stosowany w leczeniu kobiet z zablokowanymi jajowodami, zaburzeniami owulacji, endometriozą lub innymi problemami związanymi z niepłodnością. Chociaż termin ten jest bardzo popularny, IVF jest stosowany tylko w około 5% przypadków niepłodności. IVF stosuje się po tym, jak nie zadziałały leki na bezpłodność, sztuczna inseminacja i zabiegi chirurgiczne.

Zapłodnienie in vitro (IVF) jest zabiegiem z zakresu płodności, czyli wspomaganego rozrodu (ART), w którym plemniki mężczyzny i jaja kobiety łączone są poza ciałem kobiety w laboratorium.

Przed zapłodnieniem kobieta przyjmuje lekarstwa na płodność, które stymulują jajniki i pomagają w udanym pobraniu jajeczka. Pobranie jajeczka odbywa się w ramach sedacji, a inseminację wykonuje się tego samego dnia.

Po zapłodnieniu, zarodek jest dokładnie monitorowany w celu ustalenia, kiedy należy przenieść go do macicy.

IUI (inseminacja) a IVF (in-vitro): proces.


Zarówno cykl IUI jak i IVF trwają około dwóch tygodni, ale cykl IVF jest bardziej zaangażowany niż cykl IUI.

Proces inseminacji


Jak w przypadku większości metod leczenia bezpłodności, cykl IUI rozpoczyna się od pierwszego dnia miesiączki. Następnie, przez około 12-14 dni, lekarz będzie kontrolował Twój cykl miesiączkowy za pomocą badań krwi i USG, upewniając się, że jajo dojrzewa prawidłowo do owulacji. Jajeczkowanie ma miejsce wtedy, gdy dojrzałe jajo wydostaje się z jajnika i rozpoczyna swoją podróż w dół jajowodów, gdzie może być zapłodnione podczas próby zajścia w ciążę.

Monitorowanie to prowadzi do kulminacji cyklu – faktycznego IUI, co zazwyczaj ma miejsce w dniu owulacji (albo tuż przed, albo tuż po owulacji). Pierwszym krokiem IUI jest dostarczenie próbki nasienia przez partnera płci męskiej lub dawcę nasienia. Próbka jest “płukana”, co oznacza proces, w którym zdrowy plemnik jest izolowany z pozostałej części płynu nasiennego, aby zwiększyć szanse na zapłodnienie. Na koniec, próbka nasienia jest wprowadzana do macicy przez cienki cewnik, a zapłodnienie odbywa się tak, jak podczas naturalnego cyklu – plemniki płyną w kierunku jajeczka i, miejmy nadzieję, znajdują je i penetrują.

Proces in-vitro


Ponieważ IVF jest najbardziej skuteczny, gdy lekarze mogą próbować zapłodnienia na większej liczbie jaj, pacjentka jest zazwyczaj umieszczana na kursie iniekcji leków stymulujących jajniki, aby zachęcić jej organizm do produkcji wielu jaj w jednym cyklu. Leki te są przyjmowane przez około 8-12 dni, a pacjentka jest jednocześnie monitorowana za pomocą USG i badań krwi w celu zapewnienia prawidłowego działania leków.

Gdy jaja są wystarczająco dojrzałe, są one pobierane z jajników pacjentki w trakcie krótkiej ambulatoryjnej procedury chirurgicznej, podczas której jest ona poddawana sedacji. Partner płci męskiej dostarcza próbkę nasienia; sperma z jego próbki jest łączona z jajeczkiem partnera płci żeńskiej, a następnie przez około pięć dni jest uważnie obserwowana przez embriologa. Zarodki, które się rozwiną i przeżyją, mogą być następnie przeniesione z powrotem do macicy w nadziei na zapłodnienie lub mogą zostać zamrożone do wykorzystania w późniejszej próbie ciąży.

Jakie są największe różnice między inseminacją a in-vitro?


Kluczową różnicą pomiędzy IUI i IVF jest to, że w IUI zapłodnienie odbywa się wewnętrznie. To znaczy, że sperma jest wstrzykiwana bezpośrednio do macicy kobiety. Więc jeśli zapłodnienie się powiedzie, implanty embrionu również tam się zagnieżdżają.

W przypadku IVF zapłodnienie odbywa się zewnętrznie lub poza macicą, w laboratorium. Sperma i jajo są łączone w celu zapłodnienia i po tym procesie jedno lub więcej z tych pomyślnie zapłodnionych jaj zostanie umieszczone w macicy kobiety. Idealnie byłoby, gdyby zapłodnione jajo zostało umieszczone w podszewce macicy, co skutkowałoby zajściem w ciążę i urodzeniem dziecka lub dzieci w pełnym wymiarze czasu.

IVF ma wyższe wskaźniki powodzenia niż IUI. Sztuczna inseminacja jest znacznie tańsza niż IVF i mniej inwazyjna. Generalnie zaleca się parom wypróbowanie trzech rund IUI przed przejściem do IVF.

Society for Assisted Reproductive Technology (SART) stwierdza, że wskaźnik powodzenia IVF w USA dla kobiet w każdym wieku wynosi około 30%, ale wzrasta, jeśli kobieta ma mniej niż 35 lat.